ဟုိတုန္းက မႏၱေလးညရယ္..

ပုိက္ဆံအိတ္အေဟာင္းေလး (အေဟာင္းဆုိမွ တကယ့္ကုိ ေဟာင္းေဟာင္းေဟာင္း ျမည္ေနတဲ့ အေဟာင္း) ထဲကေန ဒီကတ္ေလးထြက္လာေတာ့ ကိစၥတခ်ိဳ႕က ရုပ္ရွင္လုိပဲ တကြက္ခ်င္းျပန္ေပၚလာတယ္..

လက္တင္ရံုေလးပဲရွိတဲ့ ခုံတန္းေသးေသးက်ပ္က်ပ္ေလးမွာ ၃-၄ေယာက္ပူးကပ္ထုိင္ၿပီး စာသင္ရတဲ့ ပူေလာင္အုိက္စပ္ေန႔လည္ခင္းေလးေတြ..
တရက္ အဲ့ဒီ့ကုိမသြားခင္ မုိးေတြအရမ္းရြာလုိ႔ က်ဴရွင္မတက္ခင္ေလး အေျပးအလႊားသြားေသာက္ရတဲ့ seasons က ေကာ္ဖီပူပူေလးး (အရမ္းကုိအရသာရွိလြန္းလုိ႔ ခုထက္ထိေတြးမိတုိင္း ေက်နပ္တဲ့ ေကာ္ဖီတခြက္)..
သူငယ္ခ်င္းနဲ႔၂ေယာက္တည္း အုတ္တံတုိင္းကုိ ဆုိင္ကယ္နဲ႔တုိက္မိမလုိျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညေနခင္းတခု..
က်ဴရွင္ကျပန္ထြက္တုိင္း ကုိယ့္ကုိလုိက္စတတ္တဲ့ အုပ္စုတစု.. (အဲ့တုန္းက ကုိယ့္ကုိလုိက္ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ေလးပါတဲ့သူ႔သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေပါ့.. :P )
ေအာ.. အဲ့က်ဴရွင္က သတိရစရာေလးေတြၿပီးေတာ့ ေနာက္တေနရာကုိ ဆက္သတိရ.. ေနာက္တေနရာကလည္း ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ပဲဆုိေတာ့ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းမွာ က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း တုိးတုိးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ပဲေပါ့..
အဲ့မယ္လည္း အဲ့လုိက္စတဲ့တအုပ္စုေၾကာင့္ ဆရာေတာင္သိသြားၿပီး ၿပံဳးစစျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေခ်ာေခ်ာခန္႔ခန္႔ဆရာ..
ဒါနဲ႔ ဒီအုပ္စုအေၾကာင္းဆက္စဥ္းစားမိေတာ့ ေက်ာင္းသြားတဲ့တမနက္မွာ အတန္းေရွ႕ကေနေစာင့္ၿပီး စခဲ့တာေတာင္ ကုိယ့္ႀကိဳက္မွန္းမသိ.. သူငယ္ခ်င္းကုိလုိက္တယ္ထင္လို႔ အာေပါင္းအာရင္းသန္သန္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကုိ ကုိယ္တုိင္ ျပန္စခဲ့တာေတြ.. ေနာက္ေတာ့ ကုိယ္ဆုိတာကုိ ရွိသမွ်သူငယ္ခ်င္းအကုန္သိသြားေတာ့ မ်က္ႏွာဘယ္ထားရမွန္းမသိဘဲ ရွက္ခဲ့မိတဲ့ တရက္..
အတန္းဆုိတာေလး စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ ေက်ာင္းနားက ထုိင္ေနက် လဖက္ရည္ဆုိင္ေလး.. နာမည္က အခ်စ္ရြာတဲ့.. သူ႔ေဘးက အေအးဆုိင္ေလးက အဲ့ႏွစ္ ေႏြရာသီကမွ စဖြင့္တာမုိ႔ စစခ်င္းအားေပးခဲ့တဲ့ ကုိယ္တုိ႔တေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္.. အေအးေသာက္တုိင္း ၂ခြက္ေသာက္တဲ့ကုိယ့္ကုိ ပုိမွတ္မိခဲ့တယ္.. (ကုိယ္မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာ အဲ့ဦးေလးႀကီးက ကုိယ့္ကုိ ခဏခဏေမးတယ္တဲ့..)
ေနာက္ေတာ့ အေဆာင္ေဘးလမ္းၾကားထဲက အိမ္ထမင္းဆုိင္ေလး.. ေစ်းအရမ္းေပါတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြ ၀ယ္စားလို႔ ခဏခဏလုိက္သြားဖူးေပမဲ့ ကုိယ္လံုး၀စားမရတဲ့ဆန္္နဲ႔မုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မစားျဖစ္တဲ့ဆုိင္ေလးေပမဲ့ မွတ္မိေနတုန္းပဲ..
ခုနက လဖက္ရည္ဆုိင္ေဘးက ဇလံုႀကီးထမင္းဆုိင္.. (ခုေတာ့လည္း ၀န္ႀကီးေတာင္ သြားစားေနၿပီေပါ့)..
ေအာ.. ေနာက္ေတာ့ အဲ့နဲ႔ ၂လမ္းေက်ာ္ေလာက္က ကုိယ့္အႀကိဳက္ဆံုး ဒုတ္ထုိးဆုိင္နဲ႔ ေနရာမရတတ္လြန္းလုိ႔ ဆုိင္မခင္းခင္ထဲကေန သြားထုိင္ေစာင့္ျဖစ္တဲ့ ေန႔လယ္ခင္းေတြ..
ဒုတ္ထုိးလုိ႔ စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္ကုိပါဆက္စပ္သတိရျပန္တယ္.. ေျမာင္းေလးေဘးက ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္.. ေကာ္ျပန္႔ကုိမ်ိဳးစံုေရာင္းတာ.. ေျပာင္းဖူး အသီးရြက္ အသား ငွက္ေပ်ာသီး စသျဖင့္ ထည့္လုိ႔ရတာ အကုန္ထည့္လိပ္ၿပီး ေၾကာ္တာ..
အဲ့ေကာ္ျပန္႔ေၾကာ္အေၾကာင္းဆိုေတာ့ အဲ့နားက က်ဴရွင္က ဆရာႀကီးကုိ ထပ္သတိရ.. ေအးေအး ေအးေအးနဲ႔ အရမ္းယဥ္ေက်းတဲ့ ဆရာႀကီး.. အဲ့အခ်ိန္တုန္းကေတာင္ ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိေနေပမဲ့ သူ႔ကုိယ္သူ က်ေတာ္တဲ့.. ဟုတ္ကဲ့ပါတဲ့..
သူ႔အေၾကာင္းေရာက္ျပန္ေတာ့ .. ေနာက္ထပ္ သူ႔ေလာက္အသက္မႀကီးေပမဲ့ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီးဆရာႀကီးတေယာက္ရဲ႕ က်ဴရွင္ကုိ ထပ္သတိရ.. သူက မနက္အေစာႀကီးေတြ ထသြားရတဲ့အခ်ိန္ေတြမုိ႔ သူ႔အိမ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္အႀကီးႀကီးကုိပါ တြဲသတိရျပန္ေရာ..
က်ဴရွင္ဆုိျပန္ေတာ့.. တၿမိဳ႕လံုးနီးနီး က်ဴရွင္ပတ္တက္ရတာမုိ႔ ေနာက္တေနရာက ဆရာမကုိ ထပ္သတိရ.. အဲ့နားမွာ ေျမာင္းလုိလုိ ကန္လုိလုိ ရွိတာမွတ္မိေပမဲ့ က်န္တဲ့အမွတ္တရ အဲ့နားမွာမရွိဘူး..
ေနာက္တေနရာက်ျပန္ေတာ့ ကုိယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ မာလာဟင္းဆုိင္နဲ႔အရမ္းနီးေနခဲ့တယ္.. ဒါေပမဲ့ အဲ့နားမွာ က်ဴရွင္ရယ္ ဆရာမရယ္ဆုိတာကလြဲရင္ ဘာ ဘာသာသင္ခဲ့ရတယ္ဆုိတာရယ္ စာသင္ခန္းကဘယ္လုိဆုိတာရယ္က ေခါင္းထဲမွာမရွိေတာ့ဘူး..
အဲ့ဆုိင္က မာလာဟင္းကုိ သိပ္ႀကိဳက္တာေၾကာင့္ ကုိယ္တုိ႔တေတြ ပုိက္ဆံရႊင္တဲ့ရက္တုိင္း အဲ့ဆုိင္ကုိပဲ ေျပးၾကတယ္..
တခါတေလေရာက္ျဖစ္တဲ့ ညေစ်းကုိလည္း သတိရသြားျပန္ေရာ..
အေဆာင္နား မနီးမေ၀းက ထမင္းေၾကာ္ကုိပါ တဆက္တည္းသတိရျပန္ေတာ့.. ပံုစားရွမ္းထမင္းဆုိင္ေလးေတြက အစီအရီေပၚလာျပန္တယ္..
ပံုစားဆုိျပန္ေတာ့လည္း ေန႔လည္တုိင္းနီးနီးသြားစားျဖစ္တဲ့ အသုပ္စံုဆုိင္ေလးကုိထပ္သတိရ.. ထမင္းသုပ္နဲ႔ အမဲေၾကာ္ကုိ အၿမဲလုိလုိစားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပူစပ္စပ္ေန႔လည္ခင္းေတြေပါ့...
သီခ်င္းလာဆုိတဲ့သူေတြရွိတဲ့ညေတြဆုိ ကုိယ္တုိ႔ သိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တယ္.. တကယ္ေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ထဲက ဘယ္သူ႔ကုိမွ လာဆုိတာမဟုတ္မွန္းလည္း အကုန္လံုးသိခဲ့တယ္.. ကုိယ္တုိ႔ရဲ႕စီနီယာမမလွလွေဒကုိ လာဆုိၾကတာ.. ဒါေပမဲ့ ကုိယ္တုိ႔က ၾကားထဲကေန သီခ်င္းနားေထာင္ၿပီး ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတယ္..
ဒါေလာက္ပါပဲ.. က်န္တာေတြကေတာ့ ၀ုိးတုိး၀ါးတား မန္မုိရီေတြအျဖစ္သာ က်န္ရွိေတာ့တာမုိ႔ ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး...
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲ့အခ်ိန္ေတြတုန္းက စိတ္ညစ္သေလာက္ တခါတေလလည္း ကုိယ္ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါတယ္ေလ..
ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္ေနာင္တရလားေမးရင္ ကုိယ္ေနာင္တမရေသးပါဘူး...
ေနာင္တခ်ိန္မွာ ကုိယ့္စိတ္ဘယ္လုိရွိမလဲမသိေပမဲ့ ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္အေပၚ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ လံုး၀ ေနာင္တမရေသးဘူးေပါ့..
တခါတေလေတာ့ ကုိယ္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္.. အဲ့တုန္းကသာ ကုိယ္တဇြတ္ထုိးေတြမလုပ္ခဲ့ဘူးဆုိ ကုိယ္ဘာျဖစ္မလဲဆုိၿပီးေလ..
ခုခ်ိန္ ကုိယ္စာေတြ ဆက္က်က္ခ်င္က်က္ေနမယ္.. ဒါမွမဟုတ္.. သမုိင္းေပးတာ၀န္ကုိ လစာေလး မေလာက္မငွနဲ႔လုပ္ၿပီး မိဘပုိက္ဆံကုိ ခုခ်ိန္ထိ လက္ျဖန္႔ေတာင္းၿပီး သံုးေနရမယ္.. ဒါေပမဲ့ လူေတြေျပာတဲ့ ဂုဏ္ေလးတခုေတာ့ ရွိေနမေပါ့.. ေက်ာင္းက နီးစပ္ရာ လူတေယာက္ေယာက္နဲ႔ပဲ ကုိယ္အေၾကာင္းပါလိမ့္မယ္..
အခုလက္ရွိခ်စ္သူဆုိတာ ကုိယ္နဲ႔ေတြ႕လာလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးေလ..
ဒါမ်ိဳးေတြစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ခုကုိယ့္ဘ၀ေလးကုိ အေက်နပ္ႀကီးမဟုတ္ေပမင့္ ကုိယ္စိတ္မပ်က္ဘူး.. ကုိယ္ေပ်ာ္သင့္သေလာက္ေပ်ာ္တာပဲေလ.. သူမ်ားေဒ စာကုန္းရုန္းက်က္ေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကုိယ္ ေအးေဆးသက္သာစြာနဲ႔ပဲ အလုပ္တခုလုပ္ရင္း မျဖစ္စေလာက္ ဒီပလုိမာေလးတခုရခဲ့တယ္ေလ.. အခုအတန္အသင့္လစာေလးနဲ႔လဲ ကုိယ္သံုးျဖဳန္းေနႏိုင္ေနေသးတယ္ေလ.. ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ခုထိညည္းေကာင္းတုန္းပါပဲ.. ခ်မ္းသာတဲ့မိဘက ေပါက္ဖြားလာတဲ့တခ်ိဳ႕ကလြဲရင္ေပါ့..
ကုိယ့္မွာ သူတုိ႔လုိ လူေဒေျပာတဲ့ ဂုဏ္ ေတာ့မရွိဘူးေပါ့ေလ...
တခုခုကုိ ဆက္စပ္စဥး္စားမိတုိင္း ဒီလုိေနရာမွာ အဆံုးသတ္သည္ေပါ့ကြယ္...

အက်င့္ဆုိးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ (၃)

ဆုိးတဲ့အက်င့္ပဲမုိ႔ ဒီေခါင္းစဥ္ပဲတပ္လုိက္တယ္...
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ မႀကံဳရမခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းမစာတတ္တဲ့ တကုိယ္ေကာင္းဆန္လြန္းတဲ့ ကုိယ့္အက်င့္ေပါ့..
ခ်စ္သူက အခု ဆုိမာလီျဖတ္ရမယ္ဆုိေတာ့ ေသမတတ္စိတ္ပူပါတယ္..
ဒီတခါက မသြားလုိ႔မျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ သူ႔ကုိမလႊတ္ခ်င္ဘဲနဲ႔ လႊတ္လုိက္ရတာ..
ဒါေၾကာင့္ ေနာက္တခါဆုိ လံုး၀မလႊတ္ဘူးဆုိတာကိုလည္း ေျပာၿပီးၿပီ..
အခုလည္း သူအဲ့နားကုိ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေသမလုိပါပဲ.. ဘုရားစင္ေရွ႕ပဲထုိင္ေနရမလား.. တေနကုန္ပဲ ဘုရားစာရြတ္ေနရမလား.. ဘုရားကုိပဲေန႔တုိင္းသြားရမလားနဲ႔ ေယာက္ယက္ေတြခတ္ပါတယ္..
မိုးလင္းတာနဲ႔ ဘုရားစာရြတ္.. တေနကုန္ သတိရတာနဲ႔ ဘုရားစာရြတ္.. ညအိပ္ခါနီး ဘုရားရွိခုိး.. ေမတၱာေတြပို႔.. အဲ့ကုိ ျဖတ္တဲ့ေန႔က ဘုရားသြားနဲ႔ အေတာ္ေလး ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားပါတယ္.. အေမ့ကုိလည္း ကုိယ္အဲ့လုိေတြ စိတ္ပူေနတဲ့အေၾကာင္းေတြေျပာ..
ခ်စ္သူကိုလည္း သမၺဳေဒရြတ္ဖုိ႔ တတြင္တြင္ေျပာနဲ႔... ေဆာက္တည္ရာမရပါဘူး...
အခုေတာ့ အဲ့နားကုိ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီမို႔ အနဲငယ္ စိတ္ခ်သြားေပမဲ့ ခုခ်ိန္ထိလည္း ခ်စ္သူဆီက အီးေမးလာရမဲ့အခ်ိန္မလာရင္ ေသြးပ်က္မတတ္ရူးသြပ္ေနတုန္းပါ..
ေျပာခ်င္တာက ကုိယ္ခ်င္းမစာတတ္တဲ့အေၾကာင္း..
ကုိယ္အရင္က သေဘၤာရံုးမွာလုပ္တုန္းက.. အဲ့နားကုိျဖတ္မယ္ဆုိ.. လုိက္မဲ့သူေတြကုိ ဖုန္းအရင္ဆက္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားရပါတယ္.. သူတုိ႔သေဘာတူမွသာ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ရတာေပါ့.. တခ်ိဳ႕သူေတြက အိမ္ကိုေမးလုိက္ဦးမယ္ မိန္းမနဲ႔တုိင္ပင္လုိက္ဦးမယ္ေျပာရင္ ကုိယ္သိပ္စိတ္ဆုိးပါတယ္.. လူမရမခ်င္းက ကုိယ္ရွာရမွာကုိး.. လူရဖုိ႔သာ ကိုယ့္ရဲ႕ဦးတည္ရာေလ.. သူတို႔ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္စိတ္မ၀င္စားဘူး..
ဒီအလုပ္လုပ္ကုိ လုပ္စားေနမွေတာ့ ေၾကာက္ေနေသးတယ္.. အဲ့ေလာက္ေၾကာက္ေနရင္လည္း အလုပ္လုပ္စားမေနနဲ႔ေတာ့.. ျဖစ္ကံပါရင္ျဖစ္မွာပဲ ဆုိတဲ့စကားမ်ိဳးကုိ ကုိယ္ေျပာထြက္ခဲ့ဖူးပါတယ္.. ကာယကံရွင္ေတြကုိ မေျပာေပမဲ့ ကုိယ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေနာက္ကြယ္မွာေျပာတဲ့အခါ ကုိယ္ခ်င္းမစာမနာ ကုိယ္ေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္..
အခုခ်ိန္မွ အဲ့ဒါေတြကုိ ျပန္ေတြးမိမွ ေျပာခဲ့မိတဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း ကုိယ္သိပ္စိတ္ကုန္မိတယ္..
တကယ္ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ႀကံဳရမွသာ အဲ့လုိလူေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ ကုိယ္နားလည္ႏုိင္တယ္...
မႀကံဳရမခ်င္းက ကိုယ္သူမ်ားေနရာမွာ ၀င္မခံစားေပးတတ္ဘူး..
သိပ္တကုိယ္ေကာင္းဆန္လြန္းတဲ့ကုိယ္ပါ..
ေတာ္ေတာ္ကုိ အက်င့္မေကာင္းလြန္းတာ..
ခုေတာ့ ခ်စ္သူကုိ လံုး၀စိတ္မခ်ျဖစ္ၿပီး ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ပူေလာင္လြန္းတယ္....
ကုိယ္သိပ္ခ်စ္လြန္းရတဲ့သူမုိ႔ ဘယ္လုိပံုမ်ိဳးနဲ႔မွ အထိခိုက္မခံႏုိင္ပါဘူး...
ဒါေတာင္ အခု ကိုယ္တုိင္ႀကံဳေတြ႕ရၿပီမို႔ ဒီလုိကိစၥမ်ိဳးဆုိ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ၿပီလို႔ေျပာလုိ႔ရေပမဲ့ တျခားကိစၥေတြဆုိ မႀကံဳရမခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းမစာတတ္ဘူး... သူတဖက္သားအတြက္ေတြးမေပးတတ္ဘူး..
သိပ္ကုိ အတၱႀကီး တကုိယ္ေကာင္းဆန္လြန္းတဲ့ ကုိယ္ပါ..

အက်င့္ဆုိးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ (၂)

မေကာင္းတဲ့ က်မရဲ႕ အက်င့္ေလးေတြအေၾကာင္းပါ...
ခုတေလာလုပ္မိေနတာေလးေတြ...
တခုကေတာ့ ဘာကိစၥကုိမွ ၿမိဳသိပ္မထားတတ္တာ... စိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္ေနရင္ ဟန္ေဆာင္ၿပီးေတာ့ျဖစ္ျဖစ္ေတာင္ မသိခ်င္ေယာင္မေဆာင္ႏုိင္ဘူး.. ထုတ္ေဖာ္ျပလုိက္ ေျပာလုိက္ရမွေက်နပ္တယ္... ဘယ္ကိစၥကုိမဆုိပါ..
ေလာေလာလတ္လတ္ကေတာ့... ခ်စ္သူရဲ႕သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ သူေျပာလုိက္တဲ့စကားကို မေက်နပ္တာပါ.. (ခ်စ္သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းဆုိေပမဲ့ က်မနဲ႔လည္း အရင္တည္းက သူငယ္ခ်င္းပါ) အဲ့တေယာက္နဲ႔လည္း အရင္က ျပသနာျဖစ္ဖူးေတာ့ သူ႔ကုိလည္း လံုး၀မၾကည္ပါဘူး......
ေျပာတာက "ဟုိေကာင္ႀကီး ဘာျဖစ္ေနလဲေကာ နင္သိရဲ႕လားတဲ့".. အဲ့စကားကုိ လံုး၀မႀကိဳက္တာပါ... မရင့္က်က္ဘူး..ကေလးဆန္တယ္ေျပာခ်င္ေျပာ.... က်မဟာ စန္းစန္းတင့္ပါတယ္.. တကယ္ေတာ့ ခ်စ္သူနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ဘယ္ကိစၥမဆုိ က်မကအရင္သိရတာပါ.. ခ်စ္သူရဲ႕ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိလည္း က်မရထားတာပါ.. ခ်စ္သူမွာ က်မနဲ႔ ဖုန္းေျပာလုိ႔ရၿပီဆုိ အိပ္ေတာင္ မအိပ္ဘဲ ဂ်ဴတီခ်ိန္နီးမွ နာရီ၀က္ တနာရီေလာက္ေမွးပီး ထထေျပးရတာပါ...... တခါတခါဆုိ လံုး၀မအိပ္ရဘဲ ဂ်ဴတီတန္း၀င္ရတာေတြလည္းရွိေတာ့ ခ်စ္သူအေၾကာင္းကုိ က်မသာလွ်င္အသိဆံုးလုိ႔ က်မယူဆထားတာပါ... ဒါကုိ ဒင္းက ရာရာစစ ဒီစကားေျပာစရာလားဆုိၿပီး ေပါက္တာပါ..
အဲ့ဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အဲ့စကားကုိ စၾကားၾကားခ်င္းေန႔မွာ ခ်စ္သူကုိ တခါေျပာၿပီးပါၿပီ.. မေက်နပ္ဘူးဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိ..
ခ်စ္သူကေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ဖုိ႔ ေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာပါတယ္..
ဒါလည္း မေက်နပ္ဘူး.. ေနာက္ တပတ္ေလာက္ ခ်စ္သူနဲ႔ ေနာက္တခါ အဆက္သြယ္ျပန္ရေတာ့ ထပ္ေျပာပါတယ္.. ဘယ္ကိစၥမဆုိ က်မသိခ်င္တယ္လုိ႔.. သူမ်ားသိၿပီးမွ က်မသိရတယ္ဆုိ ရွင္နဲ႔ က်မနဲ႔ေတာ့ မလြယ္ဘူးတုိ႔ ဘာတုိ႔.....  ေျပာေတာ့ ခ်စ္သူကစိတ္တုိပါတယ္... နင္ မၿပီးႏုိင္ဘူးလား.. ဒါမ်ိဳးေတြနဲ႔ ငါ့ကုိ စိတ္ညစ္ေအာင္လာမလုပ္နဲ႔ဆုိၿပီး.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရန္ျဖစ္ၾကသည္ေပါ့.....
အဲ့လို က်မက ဘာကုိမွ စိတ္ထဲမွ မေက်နပ္တာကုိ မထားတတ္တာပါ... မေက်နပ္တာရွိေနရင္ တႏံု႔ႏံု႔နဲ႔.... သူမ်ားဘာျဖစ္ျဖစ္.. က်မ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့သြားဖုိ႔သာ အဓိကလုိ႔ သေဘာထားၿပီး ေရွ႕မၾကည့္ ေနာက္မၾကည့္ ေျပာတတ္တာပါ.... ဒါက တခု..
ေနာက္တခုကလည္း အဲ့လုိပဲ.. ခပ္ရြတ္ရြတ္ေျပာတာနဲ႔လုပ္တာ.....
ေလာေလာလတ္လတ္ျဖစ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူနဲ႔ ကိစၥကုိပဲ ေျပာျပပါ့မယ္..
ခ်စ္သူက သူ႔အေမေမြးေန႔ ေမ့သြားတယ္တဲ့.. စိတ္မေကာင္းဘူးတဲ့ဆုိၿပီး ေျပာတယ္.....
ၿပီးေတာ့ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေန႔ေတြက သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔အေဖရဲ႕ေမြးေန႔ဆုိၿပီးေျပာပါတယ္... အဲ့ဒါကုိ ရွင့္ေမြးေန႔ မွတ္ထားေပးတာေတာင္ ေက်းဇူးတင္ဦးဆုိၿပီး... ဂြတုိက္ၿပီး ေျပာပါတယ္....
တကယ္ေတာ့ က်မ ၂ရက္လံုးကုိ သိပါတယ္.. အဲ့ဒါကုိလည္း ခ်စ္သူစိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ေျပာလုိ႔ရရဲ႕သားနဲ႔ က်မဟာ ရြတ္ၿပီးေတာ့ အဲ့လို ဘုစကားကုိ ဆုိတတ္ပါတယ္...
လံုး၀ကုိ အက်င့္မေကာင္းတာပါ....
ဒီအက်င့္ေတြကုိ ျပင္ဖုိ႔စဥ္းစားေပမဲ့..... အတၱႀကီးလြန္းတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ တကယ့္ကုိ ျပင္ဖုိ႔ခက္ပါတယ္....
အက်င့္ဆုိးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ (၁)

အက်င့္ဆုိးမ်ားနဲ႔ ကၽြန္မ (၁)

ကၽြန္မမွာ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေပါင္းမ်ားစြာရွိပါတယ္...
သူမ်ားကုိ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ျဖစ္ေစတဲ့အက်င့္.. ကုိယ္ကုိယ္တုိင္အတြက္ေတာင္ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္.. စံုပါတယ္..
မ်ားလြန္းလုိ႔ ဘယ္ကစရမွန္းေတာင္ စဥ္းစားမရႏုိင္ဘူး..
အခုကေတာ့.. ျဖစ္သလုိ မစားတတ္တဲ့ အက်င့္ေပါ့.. အစားအစာနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ အရမ္းကို စန္းစန္းတင့္ပါတယ္...
စန္းစန္းတင့္ ဂ်ီးမ်ားလြန္းလုိ႔ .. ဟုိဟာမစား ဒီဟာမစား ဆုိေပမဲ့ ပိန္လွီမေနတာေတာ့ အေတာ္ခက္တာပဲ..
က်ားကုိးစီး စားမကုန္တဲ့ ကုိယ္ခႏၵာကုိ  ပုိင္ဆုိင္ထားတာပါ..
ကုိယ့္ဟာကုိယ္ေတာ့ ဒီလုိပဲေနရင္းနဲ႔ သိပ္မသိပါဘူး.. ခ်စ္သူရလာေတာ့ခ်စ္သူရဲ႕ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြက တဆင့္ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ျပန္သိလာရတာ.. ေဘးကၾကည့္ေနသူက ပုိျမင္တာကုိး..
သူမ်ားေတြလုိ ၀က္သားမႀကိဳက္လုိ႔ ၀က္သားမစားဘူးဆုိတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ.. ၀က္သားကုိ အႏွစ္နဲ႔ ခ်က္ရင္ မစားခ်င္တာတုိ႔... ဒုတ္ထုိးဆုိရင္ေတာ့ ဗန္းပါစားခ်င္တာတုိ႔... ၀က္သား အဆီကုိ ျပဳတ္ေၾကာ္ထဲ ပါလာရင္ အသားခ်ည္းပဲ ဖဲ့စားတတ္ၿပီး.. ၀က္ေခါက္ကင္တုိ႔ ၀က္ေခါင္းသုပ္တုိ႔က် မက္မက္စက္စက္ျဖစ္ျပန္ေရာ...
အဲ့ဒါ ဂ်ီးမ်ားတာ.. လူဆုိတာ ဆာရင္ေတာ့ အကုန္စားမွာဘဲ .. မငတ္ဖူးေသးလို႔.. ဆုိတဲ့စကား ခ်စ္သူက ခဏခဏေျပာပါတယ္.. ဟုတ္မလားေတာ့ မသိဘူး... ျဖစ္သလုိ စားတတ္ရမွာေပါ့ဆိုတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕စကားကုိ.. ကၽြန္မက တသက္လံုး ျဖစ္သလုိ မစားဖူးဘူး ဆုိၿပီး ျပန္ ပက္တတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ..
တကယ္လည္း မစားခဲ့ဖူးပါဘူး.. မရရေအာင္ ႀကိဳက္တဲ့ဟာကုိ ရွာႀကံစားပါတယ္.. တျခားၿမိဳ႕ တၿမိဳ႕မွာ ေဘာ္ဒါသြားေနတုန္းက အစားအေသာက္အတြက္နဲ႔ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ခဲ့တာပါ..
ေဘာ္ဒါမွာ အေဖထားခဲ့တုန္းကလည္း မငုိဘူး.. ေအးေအးေဆးေဆးပဲ.. ထမင္းစားပြဲေရာက္မွ ငုိရေကာင္းမွန္းသိေတာ့တယ္.. ထမင္းကလည္း ဘာလုိႀကီးမွန္းမသိ.. ဟင္းကလည္း စားေကာင္းမဲ့ပံု မေပၚတဲ့ အျပင္ ၂တံုး၃တံုးေလာက္ေပးထားတာ.. ဘုိလုပ္ရမွန္းကုိ မသိတာ.. အဲ့ဒါနဲ႔ ထုိင္ငုိေတာ့တာပဲ..
အေဆာင္က ဆရာမေတြကေတာ့ ထမင္းေကၽြးဖုိ႔က သူတုိ႔ တာ၀န္ကုိး.. မစားမခ်င္းမထနဲ႔ေပါ့.. ဘယ္ရမလဲ.. ဟုတ္ကဲ့.. မထပါဘူး.. ထုိင္ငုိေနတာ မထခုိင္း မခ်င္း.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတို႔လည္း မတတ္ႏုိင္ပါဘူး.. မစားတာကုိ အတင္းခြံ႕ရေအာင္ ကေလးသူငယ္အရြယ္လည္း မဟုတ္ေတာ့.. ေက်ာင္းသြားခါနီး အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ထခုိင္းရတာပဲ.. ကဲ .. ထမင္း မစားခ်င္လည္း ကုိယ့္မွာ ရွိတဲ့မုန္႔ေလးေတာ့ ဗုိက္၀ေအာင္စားသြားဆုိၿပီး ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာဆုိၿပီး လႊတ္လုိက္ရတာေပါ့..
အဲ့လုိ အစတည္းကျဖစ္ထားေတာ့ ေနာက္ပုိင္း ဆရာမေတြက သိပ္မေျပာေတာ့ဘူး.. ကုိယ္လည္း ကုိယ့္ဟာကုိယ္ မုန္႔ေလးစားလုိက္ ေခါက္ဆြဲေလး ၾကာဇံေလးျပဳတ္လုိက္စားခဲ့တာ.. သိပ္မၾကာဘူး.. အဲ့လုိ အေၾကာင္းေတြ အိမ္ကုိျပန္ေျပာေတာ့ မေနႏုိင္တဲ့ မိဘေတြကပဲ ကၽြန္မစားဖုိ႔ ဟင္းေတြ အျမန္ေခ်ာတုိ႔ ကားဂိတ္တုိ႔ကေန ပုိ႔ေပးရတယ္.. အဲ့တုန္းက ျပင္ဦးလြင္ကုိ တုိက္ရုိက္ အိတ္စပရက္ေတြမရွိပါဘူး.. မႏၱေလးကေနတဆင့္ လာရတာပါ.. အဲ့ဒီ့ပုိ႔လာတဲ့ အိမ္က ဟင္းေတြ အေျခာက္အျခမ္းေတြနဲ႔က လြဲရင္ ထမင္းမစားပါဘူး.. ၾကားထဲမွာ ၁ရက္ ၂ရက္ ျပတ္လတ္သြားတာကလြဲရင္ အိမ္ကေန ေက်ာင္း စာသင္ႏွစ္ ၂ ႏွစ္ပတ္လံုး မျပတ္ပို႔ေပးေနခဲ့ရတယ္.. အဲ့တာက တသက္မွာ ႀကံဳဖူးသမွ်ထဲက အႀကီးဆံုး အငတ္ေဘးပါ.. ေပါင္ ၃၀-၄၀ ေလာက္ က်သြားခဲ့တာပါ.. အဲ့ထက္လည္း တခါမွ ဒုကၡမခံဖူးပါ..
အခုလည္း အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္တဲ့သူရွိရင္ အေမက အိမ္မွာ ဟင္း ၂ မ်ိဳး ၃ မ်ိဳး စီစဥ္ၿပီး ခ်က္ခုိင္းပါတယ္.. အႏွစ္ဟင္းဆုိရင္ ဂ်ီးမ်ားတတ္တဲ့ က်မအတြက္ အႏွစ္ဟင္းခ်က္မဲ့ ေန႔ဆုိ.. တျခားအေျခာက္အျခမ္း တခုခု အၿမဲတမ္းရွိပါတယ္.. လူမရွိလုိ႔ အေမကုိယ္တုိင္ခ်က္ရမယ္ဆုိလည္း က်မစားမဲ့ဟင္းမ်ိဳးကုိ သာ ေရြးခ်က္တာ မ်ားပါတယ္.. လူမရွိေတာ့ အလြယ္ခ်က္တဲ့ ဟင္းေတြက က်မစားႏုိင္တာေတြပဲ ျဖစ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္..  အဲ့လုိမွ မဟုတ္ဘူး.. ဘယ္သူ ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းပဲျဖစ္ျဖစ္... က်မ မႀကိဳက္ေလာက္ဘူးဆို... အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အေမက.. ဘာဟင္း ဘာဟင္းေတာ့ ခ်က္ထားတယ္... မႀကိဳက္ရင္လည္း တခုခုမွာစားလုိက္ဆုိၿပီး အၿမဲေျပာတတ္တယ္.. အိမ္နားမွာက ဆုိင္ေတြကလည္း ဖုန္းဆက္မွာရင္ လာပို႔တာကုိး... အဲ့လုိဆုိေတာ့ သူမ်ားအိမ္ေရာက္ရင္ ေတာ္ရံုတန္ရံု ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းနဲ႔မစားတတ္ဘူး.. အဲ့မွာ ခ်စ္သူနဲ႔ ျပသနာ စတက္တာပဲ..


အမွန္မွာ ဒီစာရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း အစေပၚလာပံုက အခုမွလာတာပါ...
တရက္.. ခ်စ္သူက ရံုးသြားရင္ အဆင္သင့္စားရေအာင္ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္ေလး လုပ္ေပးပါတယ္..  လမ္းေရာက္မွ စားတာဆုိေတာ့ ကားေပၚမွာ ျပသနာစပါတယ္.. ေပါင္မုန္႔သုတ္ေနတုန္းကေတာ့ တခ်က္လွမ္းျမင္လုိက္တယ္.. ေဘးနားေတြကုိ ႏွံေအာင္မသုတ္လုိ႔... (ေျပာစရာက်န္သြားမွာစုိးလုိ႔.. ဒီေနရာမွာ ေျပာတာ ေဘးနားေနာ္.. ေဘးသားေတြကလံုး၀မစားလုိ႔.. ခ်စ္သူက အဲ့ဒါကုိ ၾကည့္မရတဲ့ ၾကားထဲက ဖယ္ထားေပးၿပီးသား) ဒါနဲ႔ ပြစိပြစိ အနဲငယ္လုပ္ၿပီး ကားေပၚေရာက္ေတာ့ စစားပါတယ္... ကုိက္လုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ေပါင္မုန္႔သားခ်ည္းပဲ စားရတဲ့ အရသာကုိ ရတယ္.. ခ်စ္သူကေတာ့ ပုိတယ္ေျပာပါတယ္.. အဲ့ကစၿပီး ျပသနာရွာပါတယ္.. ဒီလုိမစားတတ္မွန္းသိရက္နဲ႔ ေထာပတ္နဲနဲပဲ သုတ္တယ္ေပါ့.. ခ်စ္သူကလည္း ေစတနာေပါ့.. ဒီေလာက္၀ေနတာကုိ နဲနဲျဖစ္ျဖစ္ေလွ်ာ့စားေပါ့... က်မကလည္း.. မစားရရင္ အငတ္ေနလုိက္မယ္..  ဒီလုိ မေကာင္းတဲ့ဟာကုိေတာ့ လံုး၀မစားခ်င္ဘူးလုိ႔ ဇြတ္ေျပာ.. ခ်စ္သူက အဲ့ခ်ိန္ထိေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ .. လိမၼာပါတယ္.. ဒီေန႔စားလုိက္.. ေနာက္ေန႔က် ေကာင္းေကာင္းသုတ္ေပးမယ္ေျပာ.. အဲ့ဒါကုိ မယံုဘူး...ရွင္ထပ္လုပ္ဦးမွာပဲ.. ဘာမွန္းလဲမသိဘူး.. သိရဲ႕သားနဲ႔ကုိ တမင္လုပ္တာ.. ဘာညာသရကာ.. !@!#@!$!$!$@!$$%$^%$&... အဲ့မွာ ခ်စ္သူက နင့္ကုိ စကားကုိမေျပာခ်င္ေတာ့လုိ႔ဆုိကာ စူပုပ္ေနေသာရုပ္နဲ႔ ရံုးေရာက္ေလသတည္းေပါ့.. ဒါက မေကာင္းေသာ အက်င့္မ်ားထဲက တခုေပါ့... မေကာင္းမွန္းေတာ့ သိတယ္.. ျပင္ဖုိ႔လည္း စိတ္ကူးမရွိသလို.. ျပင္လည္း မျပင္ခ်င္ပါ....... ႀကံဳရင္ေတာ့ မေကာင္းေသာအက်င့္မ်ား အေၾကာင္း လူအျမင္ကပ္စရာ.. ဆက္ပါဦးမည္..